Daar zit je dan, midden in een verhuizing en met een nieuwe baan in het vooruitzicht. Tussen de spullen met een tijdelijke plek, spullen zonder een plek en spullen in een doos. Een verhuizing staat garant voor het zoeken naar dingen, naar spullen. Maar ook.. het zoeken naar jezelf. Opnieuw. Waar is alles, waar ben ik? Wie ben ik ook alweer, hoe doe ik alles? Waar vind ik alles, waar vind ik… mezelf?

Alles wat in je leven is of is geweest gaat door je handen. Praktische spullen, oude herinneringen, oude successen, oude pijn, oud plezier en oude gewoontes. Je stopt het in een doos, uitkijkend naar nieuwe herinneringen, nieuwe successen en nieuwe gewoontes. Maar deze zijn nog onzichtbaar. Nog onbekend. Het is nog een nieuw te ontdekken terrein dat, wellicht onbewust, ook heel veel emoties oproept.

 

Een hoofdstuk afsluiten met een verhuizing

 

Een stukje rouw om het hoofdstuk dat je afsluit en loslaat. Spanning door het verdwijnen van de comfort van het bekende. Angst en onzekerheid voor het nieuwe hoofdstuk dat voor je ligt met de nog onbeschreven bladzijden, worden afgewisseld met opwinding, hoop en vertrouwen voor al het moois dat komen gaat. Het is een rollercoaster zo’n verandering en verhuizing. Waar je stapje voor stapje, dag voor dag, en doos voor doos doorheen gaat. Ik merk in deze weken hoe belangrijk het is om niet voorbij te gaan aan dit stukje gevoel, emotie en energie tijdens dit proces. Niet direct had ik dit door, ook al gaf mijn lichaam al verschillende signalen. 

“Ik moet gewoon even door”, was mijn motivatie. Dus ging al het gevoel even op slot en als een soort robot pakte ik non-stop door. Tot ik in mijn nieuwe keuken stond, de constant zeurende onderrug is gestopt met zeuren en begint te schreeuwen, geen zeurend gevoel meer maar stekende pijn. Alles begint te duizelen. Het is alsof er een filter over mijn realiteit gaat die ervoor zorgt dat alles om mij heen deinst, ik voel het vanuit mijn onderrug naar mijn hoofd trekken en mijn benen lijken mee te dansen. ‘Oké het gaat even niet zo goed’, zeg ik voorzichtig.

 

verhuizing

 

Even de boel de boel laten

 

Ik leun tegen het aanrecht en realiseer mij dat dit al meermaals gebeurt is, maar op momenten dat het ‘even niet zo goed uitkwam’ en ik het negeerde. Gelukkig is mijn moeder er, die mij eraan herinnert dat er ook veel gaande is. De oude job, de nieuwe job, een verhuizing naar een veel groter huis. “Het is veel tegelijk Fiene, je moet nu echt even de boel de boel laten”. “Veel tegelijk?” Denk ik, “dat valt toch wel mee?” Ik moet om mijn eigen eigenwijsheid lachen. Wie weet het nou beter, mijn verstand? Of mijn lichaam?

Twee pijlers waar mijn leven op leunt staan even op zijn kop. Van baan veranderen en een verhuizing, tegelijk. Het is zoeken naar een nieuwe fundering, een nieuwe basis, en eigenlijk ook, een nieuwe ik. Het oude past niet meer, het nieuwe staat nog voor mij. Hoe zorg ik ervoor dat het filter weer van mijn werkelijkheid gaat en ik weer in het moment kom, in vertrouwen? Hoe zorg ik ervoor dat wanneer de externe steunpilaren wegvallen, ik kan blijven leunen, steunen en vertrouwen op die ene constante factor, ikzelf! Te midden van de chaos besluit ik NIKS te doen.

 

verhuizing

 

Dankbaar voor veranderingen en mogelijkheden

 

Ik start mijn ochtend na het moment in de keuken met yoga, een kop thee en op mijn dooie gemakkie ga ik in de bank zitten. Ik schrijf, doe wat reiki, staar naar mijn betoverend mooie groene uitzicht, luister stukjes inspirerende podcast en maak een pan verse soep van de moestuingroenten die mijn moeder de dag ervoor meenam. Ik zet de knop om van doen naar zijn en langzaam komt de verbinding terug. Er komen dingen naar boven die nog verwerkt mogen worden. Het oude werk, de oude woonplek en al het mooie en minder mooie dat daarbij hoorden mag ik emotioneel en energetisch loslaten.

Als vanzelf voel ik de pijn uit mijn onderrug wegtrekken. Mijn balans komt weer terug, dus ook de duizelingen zijn niet meer nodig. Ik luister weer, mijn lichaam hoeft niet meer te schreeuwen. Er komt een gevoel van dankbaarheid boven drijven voor de veranderingen en mogelijkheden die op mijn pad zijn gekomen. Beetje bij beetje komt de verbinding met mijzelf weer terug, gaat de robot stand uit en kan ik weer voelen. Geen ruis meer, geen onrust en geen zooi. Door simpelweg de stilte in te lassen, te luisteren, verbinden en alleen maar te ZIJN. De rest komt vanzelf.

Liefs,
Fiene

Wil je door Zonderzooi begeleid worden met een gezonder eetpatroon? Meld je dan nu aan voor mijn 12-weekse online programma waarbij ik je help om zonder zooi te eten, af te kicken van suikers en weer lekker in je vel te zitten!

Latest posts by Fiene Buijs (see all)