In persoonlijk verhaal vertelt er elke maand iemand anders over een persoonlijke kwestie die hij of zij heeft meegemaakt. Deze keer vertelt gastblogger Linyola haar verhaal over plotselinge hevige bloedingen, wat leidde tot onderzoeken naar mogelijke baarmoederhalskanker. 

 

persoonlijk-verhaal-baarmoederhalskanker

 

Persoonlijk verhaal van Linyola (25)

 

Je bent jong en de wereld ligt aan je voeten, maar opeens stond mijn wereld op zijn kop nadat ik een gekke activiteit ervoer in mijn baarmoeder. Deze gekkigheid begon allemaal in de zomer van 2019. Ik was net 25 geworden en ik kwam net terug van een reis door Colombia en Mexico. Dus zorgen maken om mijn gezondheid stond zeker niet op de planning, maar alles veranderde toen ik hevige bloedingen had naast mijn menstruatie. Nadat de bloedingen voor een langere tijd aan hielden en mijn koppigheid dom begon te worden belde ik toch de huisarts, want onprettig was het zeker.

 

Toch maar naar de huisarts

 

Je kent het wel dat je soms overvallen wordt door termen die je liever niet wilt horen. Bij de huisarts werd ik in een keer overvallen met het woord: baarmoederhalskanker. Wat, ik? Daar beneden? Of laten we het zaakje gewoon even noemen bij de naam. In mijn vagina, ja? Opeens moest ik vol in onderzoek en werd ik door de huisarts naar de gynaecoloog verwezen nadat er PAP2 uitkwam bij het eerste uitstrijkje. PAP staat voor de afwijking in de baarmoederhals. De benoeming gaat van PAP1 tot PAP5 en vanaf PAP2 zijn er al cellen aanwezig die er anders uitzien dan gewenst. 

Ja, daar lag ik dan bij de gynaecoloog met mijn veel te lange ledematen in de houders. Ook staarde de eendenbek me zonder te knipperen aan. Het uitstrijkje bij de gynaecoloog wordt ook wel een colposcopie genoemd. Bij een colposcopie wordt er nauwkeurig gekeken naar de baarmoederhals en wordt er weefsel afgenomen waarvan de baarmoedercellen verder onderzocht worden. Deze resultaten worden uitgedrukt in CIN en dit staat voor het karakter van de baarmoedercellen. Er bestaat CIN1, 2 en 3. CIN1 zijn licht abnormale baarmoedercellen en CIN3 zijn sterk abnormale baarmoedercellen die kunnen duiden op baarmoederhalskanker. Met al deze termen in mijn hoofd wachtte ik op de uitslag.

Twee weken later werd ik gebeld met de uitslag CIN1 en de licht afwijkende cellen waren goedaardig en mijn lichaam moest ze zelf afbreken. Ze vertelde me ook dat ik goed in de gaten gehouden moest worden, zodat de afwijkende cellen geen gekke wending kunnen krijgen. Met het beste nieuws dat ik kon krijgen ging ik verder in de wereld die in eerste instantie al aan mijn voeten lag. Alleen was dat niet voor lange duur, want voordat ik het wist waren mijn bloedingen terug.

 

‘Daar gaat we weer’

 

Lang twijfelde wat ik moest doen en deze keer had ik er ook moeite mee om er met anderen over te praten. Want ik wist wat ze gingen zeggen: ‘Lin bel de dokter’. Maar heel eerlijk, dat was precies hetgeen waar ik echt even geen zin in had. Want de wereld lag opnieuw aan mijn voeten, want ik was afgestudeerd en ik had mijn backpack in mijn dromen al op mijn rug. Toch zette ik mijn koppigheid opnieuw aan de kant en belde ik de huisarts. Zo begon opeens heel het riedeltje opnieuw, maar deze keer met een PAP3b uitslag bij het eerste uitstrijkje. Helemaal verslagen legde ik de telefoon neer. ‘Hoe kan het zijn dat mijn waardes zo erg verhoogd zijn?’, vroeg ik mezelf af. Opeens sloeg de paniek lichtelijk toe en veel vragen gingen door mijn hoofd. Heeft dit consequenties voor mijn vruchtbaarheid? Heeft dit gevolgen voor de toekomst van mijn intimiteit? Moet ik op echt al mijn 25ste mijn eicellen gaan invriezen? Een ritje naar het ziekenhuis werd een feit en ik hoopte niet op een retourtje.

Ja, daar lag ik opnieuw met de eendenbek in mijn vizier en ik dacht bij mezelf: daar gaan we weer. Twee weken later kreeg ik weer de uitslag CIN1. Gelukkig had de fikse verhoging in mijn waardes geen invloed op het karakter van mijn baarmoedercellen. Dus ik kreeg weer het beste nieuws dat ik kon krijgen. Maar eerlijk, ik moet hier mijn rust nog in vinden en vertrouwen krijgen in het feit dat mijn lichaam deze cellen zelf moet afbreken. Ook heel eerlijk, ik vertrouw mijn lichaam daar niet helemaal mee. Maar hoe eigenwijs ik ook ben, ik moet deze onzekerheid een plekje geven.

 

En nu?

 

Zoveel woorden, maar de conclusie is: laat je testen en wacht niet tot je 30ste voordat je op bevolkingsonderzoek moet. Luister naar je lichaam en neem haar heel serieus. Als je je jezelf herkent in mijn persoonlijk verhaal dan wil ik je vragen om aan de bel te trekken. Maak een afspraak bij de huisarts, leg je benen in de ongemakkelijke houders en accepteer de koude eendenbek. Maak het bespreekbaar en laat vagina-praat iets normaals worden. We hebben er immers maar één, dus laten we er lief voor zijn.

Wil jij ook jouw persoonlijk verhaal ook delen met Zonderzooi? Stuur dan een mailtje naar info@zonderzooi.com. Je mag jouw verhaal ook altijd anoniem delen als je wilt.